Kierownica roweru

Kierownice rowerowe można ogólnie podzielić na: proste oraz gięte.

Kierownica prosta

Pojawiła się wraz z narodzeniem kolarstwa górskiego. Ich konstrukcja pozwala na stosowanie cienkich rur, co znacznie wpływa na wagę roweru. Są one przeważnie stosowane w rowerach klasycznych.

Kierownica wygięta

Niegdyś zwana "jaskółką". Kształt wygięcia powoduje, że konstrukcja jest osłabiona. Kierownica ta jest także określana mianem "kierownicy zjazdowej". Coraz częściej stosuje się ten kształt ze względu na ergonomię (pozwala na wygodniejsze ułożenie dłoni. Niestety tego typu kierownice są przez to cięższe. Kierownice tego typu stosowane są przeważnie w rowerach górskich

Kierownica typu baranek

Jej konstrukcja charakteryzuje się specjalnie wygiętą rurą o kształcie rogów barana - umożliwia to kolarzowi szosowemu zmianę położenia rąk na kierownicy, pochylenia tułowia, co pozytywnie wpływa na aerodynamikę. Kierownice tego typu są stosowane w rowerach szosowych.

Rama roweru

Wśród ram roweru możemy wymienić 2 głównie występujące na rynku:

• stalowe
  
• aluminiowe

Stal jest najstarszym materiałem do wyboru ram rowerowych. Najtańsze rowery mają ramę zrobioną ze stali konstrukcyjnej o podwyższonej zawartości węgla. Innym rodzajem jest rama ze stalą chromowo-molibdenową - posiadają mniejszą wagę i są wytrzymałe. Producentami rur najbardziej znanymi są: Reynolds, Tange, Columbus, Oria Vitus, Mannesmann, true Temper.

Ramy stalowe charakteryzują się więc niską ceną, dobrze tłumią drgania i są łatwe w obróbce. Do jej wad należą: duża waga, słaby stosunek wytrzymałości do wagi oraz podatność na korozję.

Ramy wykonane z aluminium są obecnie najpopularniejsze. Aluminium jest lżejsze od stali, ale mniej wytrzymałe. Cechą charakterystyczną ram aluminiowych jest ich duża sztywność. Wadą jest gdy rower na takiej ramie nie ma widelca amortyzowanego - każdą nierówność będziemy czuli. Ramy te są droższe od ram stalowych.

Oświetlenie roweru

Brak oświetlenia nie tylko może przyczynić się do niebezpiecznego wypadku, ale także osoba nie posiadająca świateł rowerowych może dostać mandat. Określa to Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r., iż każdy rower musi być wyposażony w takie elementy jak:

• jedno światło przednie białe lub żółte - lampka na baterie, dynamo lub diodowa, ale świecąca ciągłym światłem;

• jedno światło tylne czerwone, odblaskowe;

• jedno światło tylne czerwone - również nie może ono być "mrugające";

Światła odblaskowe

Odblaski powinny być widoczne przy oświetleniu ich przez pojazdy światłami mijania w odległości 150 metrów. Tylny czerwony odblask zazwyczaj występuje w standardowym wyposażeniu roweru, jeśli nie to można go kupić za niewielkie pieniądze. W celu podniesienia bezpieczeństwa należy także nalepić z tyłu na stałe elementy roweru czerwoną odblaskową folię. Przednie odblaski mają biały odblask - nie jest jednak obowiązkowe jego posiadanie, ale z pewnością jego zamocowanie polepszy widoczność roweru na drodze. Podobnie jak w przypadku tylnych odblasków, warto przykleić białą odblaskową folię na przednie stałe części roweru.

Przednie lampy

Oświetlenie przednie posiada takie funkcje jak: zapewnienie widoczności dla innych uczestników ruchu na drodze oraz zapewnienie oświetlenie drogi przed rowerem.

Możemy wymienić takie lampki jak:

• Żarowe

- wolframowe
- kryptonowe
- halogenowe

• Diodowe (półprzewodnikowe)
  

Bagażniki

Bagażnik jest bardzo praktycznym elementem wyposażenia roweru, zwłaszcza jeśli wybieramy się w dłuższą podróż. Nie ma potrzeby wówczas nosić plecaka na plecach czy też zawieszania czegokolwiek na kierownicy. Wyróżniamy dwa typy bagażnika:

• tylni
• przedni

Na sklepowych półkach można znaleźć różnego rodzaju bagażniki:

Bagażnik standardowy


Bagażnik bez podtrzymywania

Bagażnik standardowy z oświetleniem
Bagażnik przedni



Bagażnik tylni - konstrukcja

Bagażnik tylni mocowany jest do roweru w dwóch punktach, mianowicie: pod siodełkiem oraz w okolicach tylnej piasty. Kupując rower powinniśmy zwrócić uwagę, czy na tylnym siodełkiem, który znajduje się pod siodełkiem oraz na ramie okolicy tylnej piasty wykonane są specjalne "oczka" na mocowanie bagażnika.

Należy unikać bagażników, które są oparte na dwóch podpórkach, zalecana minimalna ich ilość to cztery. Niektóre bagażniki mają po trzy nóżki z lewej i z prawej strony, ale są one zespawane razem, w ten sposób, że cały ciężar bagażnika trzyma się na jednym pręcie. Należy jednak kierować się przy wyborze bagażnika także dobrą firmą, ponieważ ich konstrukcja jest przemyślana i nie będziemy mieć problemów z tego typu bagażnikami.

Bagażnik przedni - konstrukcja

Bagażnik przedni można spotkać w dwóch odmianach:

• low-rider (stosowany dla potrzeb wielodniowych)
• na wzór tylnego bagażnika

Low-rider

Mocowany jest ona na przednim widelcu, blisko osi koła przedniego. Bagażnik ten umożliwia dobrą sterowność i stabilność roweru dzięki niskiemu położeniu bagażu oraz temu iż środek ciężkości położony jest nisko. Kolejną cechą jego jest to, że gwarantuje dłuższą żywotność szprych, dzięki odciążeniu bagażami tylnego koła. Bagażnik Low-rider pozwala również na równomiernie obciążenie roweru - różnice można zauważyć szczególnie podczas podjazdu.

Klasyczny bagażnik tego typu posiada obejmę, tzn. wygięty o 180 stopni pręt idący nad kołem i łączący obie ramy bagażnika. Istnieją jednak modele pozbawione tego elementu. Model z obejmą to model gwarantujący większą sztywność.

Bagażnik na wzór tylnego bagażnika

Konstrukcja tego bagażnika jest bardzo podobna do klasycznego tylnego bagażnika. Różnicą jest to, że jest on zamocowany nad przednim kołem.

Wytrzymałość bagażnika

Zazwyczaj na sklepowych półkach można znaleźć bagażniki przeznaczone do przewożenia bagaży o wadze 15-18 kg. Na zwykłe potrzeby jest to wystarczające, jednak jeśli wybieramy się na wielodniową wyprawę, gdzie oprócz jedzenia zabieramy ze sobą namiot oraz dodatkową odzież, wówczas obciążenie staje się większe.

Jeżeli bagażnik ma wytrzymać ciężar 30 kg, wówczas oznacza to wytrzymałość dynamiczną (mierzoną w czasie jazdy). Siły działające na bagażnik podczas jazdy z prędkością, przykładowo 60 km/h i wpadnięciu w dziurę na jezdni są wielokrotnie wyższe niż ciężar bagażu, dlatego w miejscu może on wytrzymać dużo więcej. Przedni bagażnik powinien wytrzymać ciężar blisko 15 kg.

Siodełko

Wielu cyklistów po dłuższej wycieczce rowerowej odczuwa ból w plecach. Wtedy właśnie zwracają uwagę na mało wyróżniającą się część rowery jaką jest siodełko. W dużej mierze od wyboru siodełka decyduje komfort jazdy. Dla jednych będzie to dobre szerokie i miękkie siodła, dla innych wąskie i twarde, a dla jeszcze innych miękkie i wąskie.

Siodełko miękkie i szerokie


Siodełko wąskie i twarde
Siodełko podwójne
Siodełko praktyczne





Reakcja organizmu na długą uczęszczaną jazdę na siodełku

Rowerzysta gdy siedzi na rowerze część swojego ciężaru opiera na siodełku, a mniejszą na kierownicy. Stosunkowo duży ciężar ciała oraz ruchy poruszających się w górę i w dół nóg powodują nierzadko nieznośny ból, który może utrudniać jazdę na rowerze. Rowerzysta opiera większość ciężaru ciała na dwóch kościach kulszowych. Ściskana i tarta między kośćmi i siodłem skóra wysyła do układu nerwowego sygnały o bólu. Z czasem jednak tkanka i nerwy przyzwyczają się i przestają gwałtownie reagować. Jednak skóra w pachwinie nie może się przystosować - dzięki zrogowaceniu naskórka, to miejsce będzie miało delikatną skórę bardzo wrażliwą na obtarcia.

Do każdego siodełka można się jednak przyzwyczaić. Należy jednak pamiętać, że po zakupieniu nowego siodełka na nowo będziemy musieli się przyzwyczaić.

Problem: twarde czy miękkie?

Większość osób, które przeżywają bóle na siodełku po długiej jeździe stwierdzają, że jest im potrzebne bardziej miękkie siodło niż mają. Nie jest to jednak zawsze dobre rozwiązanie. Na miękkim siodełku pośladki i krocze mają większa powierzchnię styku, tzn. pupa rowerzysty "zapada" się w miękkie siodło, a więc są bardziej narażone na obtarcia. Siodełko powinno być na tyle miękkie, aby nie przytwierdzało się kośćmi do twardego szkieletu. Żelowe siodełko nie zawsze jest efektywne.

Siodełko szerokie czy wąskie?

Wybór siodełka jest niezwykle ważny. Dla niektórych osób bardziej odpowiedni będzie wybór siodełka szerokiego, natomiast dla innych dobrym zakupem okaże się siodełko wąskie. W markowych górskich rowerach przeważnie są stosowane długie i wąskie siodełka. W czasie normalnej jazdy siedzenie kolarza spoczywa wówczas na tylnej szerszej części siodła, natomiast w czasie ostrego podjazdu następuje przeniesienie ciężaru ciała na przód tak, aby znalazło się na samym wąskim - początku siodła. Dzięki temu zarówno przednia jak i tylne koło jest dociążane. Przy szerokich i krótkich siodłach nie jest to możliwe.

Duża powierzchnia styku siodła z ciałem przyczynia się do powstania odparzeń. Siodełko winno być na tyle szerokie by kości kulszowe spoczywały na nim, a nie wisiały jakby w powietrzu. Siodła przeznaczone do rowerów downhillowych mają mocną konstrukcje i bywają szerokie - by podczas wywrotki nie powodowały obrażeń.

Siodełka z amortyzacją

Amortyzator umieszczony w sztycy siodła bywa dobrym rozwiązaniem dla osób jeżdżących rekreacyjnie - zwłaszcza na rowerze wykonanym z aluminium. Urządzenie to będzie częściowo tłumiło drgania oraz wstrząsy. Często można znaleźć dwa rodzaje amortyzacji sprężynowej. Jedną z nich jest zastosowanie sprężyn podpierających tylną część siodła, część przednia zawieszona jest przegubowo. Drugi rodzaj amortyzacji sprężynowej to zastosowanie trzech sprężyn, co daje w efekcie to, że część na której siedzi rowerzysta jest zawieszona niezależnie od reszty roweru.